#3 Gayle Forman - Zostań jeśli kochasz & Wróć jeśli pamiętasz

  Cześć, dzisiaj przychodzę do was z kolejną recenzją, a będzie recenzja dwóch książek składających się w jedną całość czyli już chyba kultowych książek "Zostań jeśli kochasz" & "Wróć jeśli pamiętasz". Postanowiłam umieścić te dwie pozycje w jednym wpisie, gdyż nie ma według mnie sensu rozdzielać to na dwa wpisy. Więc już nie przedłużając zapraszam do czytania.

                                      

Mia straciła wszystko. Czy miłość pokona śmierć?
Po tragicznym wypadku, w którym zginęli jej najbliżsi, Mia trwa w stanie dziwnego zawieszenia. Musi podjąć decyzję, czy walczyć o odzyskanie przytomności, czy też poddać się i umrzeć. Próbując rozstrzygnąć ten dylemat, wspomina dotychczasowe życie.
Poruszająca książka o dającej wsparcie rodzinie, przyjaźni, samotności i znajdowaniu swego miejsca na ziemi, o umiejętności żegnania się z przeszłością i przyjmowania tego, co nadchodzi. „Jeśli zostanę” opowiada o potędze miłości i wyborach, których każdy z nas musi dokonać.

Minęły trzy lata od tragicznego wypadku, który na zawsze zmienił życie Mii. Chociaż dziewczyna straciła rodziców i młodszego brata, postanowiła żyć dalej. Obudziła się ze śpiączki… ale zniknęła z życia Adama.

Teraz żyją osobno po dwóch stronach Ameryki – Mia jako wschodząca gwiazda wśród wiolonczelistek, Adam jako rockman, idol nastolatek i obiekt zainteresowania tabloidów. Pewnego dnia los daje im drugą szansę…

Przemierzając ulice Nowego Jorku, miasta, które stało się nowym domem Mii, wyruszą w podróż w przeszłość. Czy uda im się odnaleźć miłość? Czy Mię i Adama czeka wspólna przyszłość?

Książki są napisane w bardzo przyjemny sposób przez co czyta się je niezwykle przyjemnie, ale dodawane są także co jakiś czas określenia typowo muzyczne. Pierwsza część i to przemieszczanie się pomiędzy wspomnieniami a teraźniejszością trochę mnie irytowało, gdyż te wspomnienia były wspominane pomieszanie, a według mnie dużo lepiej było by gdyby opowiadane były od dzieciństwa bohaterki aż do czasu obecnego. Jeśli chodzi o samą Miie (nie mam pojęcia jak odmieniać to imię, wybaczcie!) to niespecjalnie ją polubiłam, ponieważ była trochę taka za bardzo poważna, a może wiecie już co niektórzy nie lubię takich ludzi i przede wszystkim muzyki. I chyba rzeczą którą powinnam powiedzieć na początku i która najbardziej różni te obie książki jest to że pierwsza część jest opowiadana przez Miię, a druga przez Adama. Pierwsza część niespecjalnie przypadła mi do gustu, lecz druga dużo bardziej mnie zainteresowała. pewnie jak możecie się już domyślać się stało się to dzięki Adamowi. Super osoba, dokładnie w moim guście sprawiła, że zatraciłam się w lekturze tej książki. Więc wam nie pozostaje nic innego jak ją tylko przeczytać i podzielić się waszą opinią na jej temat.

Tak bym więc zakończyła kolejną recenzję i mam nadzieje że kolejny post pojawi się jeszcze w tym tygodniu. No to pa!